“హాయ్” గదిలోకి అడుగుపెట్టిన రమ్య ని చూస్తూ పలకరింపుగా నవ్వాడు వినోద్. అది వారి మొదటి రాత్రి. ఆర్బాటంగా ఐదు నక్షత్రాల హొటల్ లో ఏర్పాటుచేసిన శోభనానికి

‘…అదో పెద్ద కధ…మనం మళ్ళీ కూర్చున్నపుడు వివరంగా చెప్తాలే!…ఓ పక్క వాయిస్తూనే నా అంగాల్నీ , నీ అంగాల్నీ పోల్చడమే నీ జీజూ ఉద్యోగం…నువ్వు చెప్పావేంటీ తనకి,

…ఛీ!…అంటూ దూరంగా జరిగిపోయారు… మాధురీ దీదీ, దీపా మేడం… నేనలాంటిదాన్ని కాదు… అంది సుజాతక్క …ఇం…కే…దో… ఊహించేసుకుని సిగ్గుపడిపోతూ!‘…ప్రతీ ట్రాక్ తర్వాత ఓ బ్రేక్ తీసుకుంటేనో!…’ అన్నాం

…పచ్చటి మనిషేమో ఆవిడ…మెట్లెక్కుతూంటే , ముదురు ఎరుపురంగులో ఉన్న స్థనాలు బ్లౌజ్ లోంచి కొద్ది కొద్దిగా ఉబుకుతున్నాయి …నా మొగుడి వైపు చూపు తిప్పాను…చాటంత మొహంతో కళ్లప్పగించి

‘…మరి నువ్వేం చేశావ్?…’ అందది…కొంటెదనం తో మెరుస్తూన్న కళ్ళతో…‘…ఏయ్!…ఛీ!…తెల్లారిపోయింది…’ అంటూ , ‘…వీ…టి…ని…’ అని నా గుబ్బల్ని కనురెప్పలార్పి చూపించి… నిమురుతూన్న తన చేతుల్ని తప్పించడానికి పెనుగులాడానే!

థాంక్స్ చెప్తూ అందుకుని , ‘…మాట…’ అంటూ వకుళని పిలిచి…ఓ రెండడుగులేశాడు…దాని వెనకే నేనూ బైల్దేరాను , పిచ్చిదానిలాగ…‘…సంధ్యా!…పర్సనల్!…’ అంటూ నా వైపు చూశాడు మధు…ఆగమన్నట్లుగా… భర్తల