‘…అదో పెద్ద కధ…మనం మళ్ళీ కూర్చున్నపుడు వివరంగా చెప్తాలే!…ఓ పక్క వాయిస్తూనే నా అంగాల్నీ , నీ అంగాల్నీ పోల్చడమే నీ జీజూ ఉద్యోగం…నువ్వు చెప్పావేంటీ తనకి,

…ఛీ!…అంటూ దూరంగా జరిగిపోయారు… మాధురీ దీదీ, దీపా మేడం… నేనలాంటిదాన్ని కాదు… అంది సుజాతక్క …ఇం…కే…దో… ఊహించేసుకుని సిగ్గుపడిపోతూ!‘…ప్రతీ ట్రాక్ తర్వాత ఓ బ్రేక్ తీసుకుంటేనో!…’ అన్నాం

…పచ్చటి మనిషేమో ఆవిడ…మెట్లెక్కుతూంటే , ముదురు ఎరుపురంగులో ఉన్న స్థనాలు బ్లౌజ్ లోంచి కొద్ది కొద్దిగా ఉబుకుతున్నాయి …నా మొగుడి వైపు చూపు తిప్పాను…చాటంత మొహంతో కళ్లప్పగించి

‘…మరి నువ్వేం చేశావ్?…’ అందది…కొంటెదనం తో మెరుస్తూన్న కళ్ళతో…‘…ఏయ్!…ఛీ!…తెల్లారిపోయింది…’ అంటూ , ‘…వీ…టి…ని…’ అని నా గుబ్బల్ని కనురెప్పలార్పి చూపించి… నిమురుతూన్న తన చేతుల్ని తప్పించడానికి పెనుగులాడానే!

థాంక్స్ చెప్తూ అందుకుని , ‘…మాట…’ అంటూ వకుళని పిలిచి…ఓ రెండడుగులేశాడు…దాని వెనకే నేనూ బైల్దేరాను , పిచ్చిదానిలాగ…‘…సంధ్యా!…పర్సనల్!…’ అంటూ నా వైపు చూశాడు మధు…ఆగమన్నట్లుగా… భర్తల

‘…అంత …సెకన్ బై సెకన్…రన్నింగ్ కామెంటరీ ఏమక్కరలేదులే వకూ!…’ అన్నాడు మధు…ఎఱ్ఱబడ్డ మొహంతో…‘…ఏమోలే!…సరిగ్గా కనిపించలేదని అన్నావ్ గా!…అంచేత వివరంగా చెప్పానూ!!…ఒద్దా!!!…’ అంది వకుళ…అమాయకత్వం నటిస్తూ……నోరిప్పలేక పోయాడు మధు……‘…ఇంతకీ

‘…దీని నోట్లో నోరెట్టడం నాదీ బుధ్ధి తక్కువ…ఏది ఏమైనా , కరెక్ట్ గా చెప్పిందీ సిగ్గుమాలిన పిల్ల…అని మనస్సులో అనుకున్నాను…‘…ఊఁ…కానీండి…’ అన్నాడు మధు…మాటలాగిపోయేసరికి … ‘…ఏవిటి కానిచ్చేదీ!?…ఇపుడు