సునయన నుండి విడివడ్డాక కిరీటి మామూలు మనిషి కావడానికి కొన్ని రోజులు పట్టింది. ఆ తర్వాత ఆమెను మర్చిపోయాడు అని కాదు, ఎప్పటికైనా తనని కలవాలి అన్న

మంచంపై పడుకొని ఆ రోజు జరిగిన విషయాలన్నీ నెమరేసుకుంటున్నాడు కిరీటి. కళ్ళు మూసుకుంటే సునయన కళ్ళముందు కనిపిస్తోంది. ఇంతలోనే నిక్కీ ఆలోచనల్లో చొరబడుతోంది. సునయన ముఖం, నిక్కీ

కిట్టీ, రేతిరికి వంతెన కాడ సంతెడతన్నారు. పోర్లు మస్తుగుంటరు.. పోదామా మామా?” రంగ చెప్పిన మాటకి అక్కడ కూర్చున్న నలుగురు కుర్రాళ్ళ బ్యాచ్ excite అయ్యారు. కిట్టి,

…‘…ఛీ!…ఏమనుకుంటాడే!…’ అందది సిగ్గుపడిపోతూ…నిప్పు తొందరగా రాజుకుంటుంది…వెళ్ళు!… అంటూ దాన్ని పంపించి , నేనూ ఓ రెండు రోల్సూ , కాఫీ కప్పూ అందుకుని హాల్లోకొస్తూండగానే…మెల్లగా బెడ్ రూం

‘…ఎందుకైందో అడిగావా?…’ అంది వకుళ… బాగ్ లోంచి ఆపిల్ పళ్ళు తీసి …అడిగానులే బుధ్ధి తక్కువై…అది చెప్పింది విన్నాక తలెక్కడెట్టుకోవాలో అర్థం కాలేదు…అన్నాను…‘…ఏవందేంటీ!?…’ అంది వకుళ ఓపండుని

…సుజాతక్క రమ్మందే …కాలేజ్ అయినతర్వాత వెళ్దాం వాళ్ళింటికి…’ అన్నాను వకుళ తో మర్నాడు లంచ్ టైమ్ లో…‘…మరి పిల్లలో!…’అందది….వికాస్ పికప్ చేసెళ్తానన్నాడులే నలుగుర్నీ!…శ్యామా ఉంటుంది మనమొచ్చేదాకా!…అన్నాను…సరే నన్నట్లుగా

ఎందుకు చెయ్యడూ!… ఇంటి దగ్గర దిగింతరవాత. ‘…బాగ్స్ తెచ్చుకోండి పిల్లలూ!…’ అంటూ కార్ తాళాలు వాళ్ల చేతికిచ్చి నాతోబాటు లోపలికొచ్చాడు వికాస్……కాసేపట్లో ఇద్దరి బాగ్సూ మోసుకుంటూ చిన్నాడొచ్చాడు

…‘…ఎన్నాళ్ళైంది సంధ్యా!…’ అంటూ నన్ను మదన్ దగ్గరకి లాక్కుంటూంటే…‘…నీకు అలసటే ఉండదా జీజూ!…’ అంటూ అతగాడి కౌగిట్లో ఒదిగిపోయాను…‘…మెలుకువొచ్చేసరికి భళ్ళున తెల్లారి పోయింది…‘ నేనే లాస్టా!…’ అనుకుంటూ

‘…ఏ…య్య్…ఆపూ!…మన మం…చం మీ…దకి పో…దాం…’ అన్నాను అతగాడి పోట్లకి మాట తడబడుతూంటే…‘…ఎం…దు…కూ!… అంటూ మరో మూడుసార్లు గెంటి…చేతుల్ని దివాన్ కి నొక్కిపెట్టి పైకి లేచి…‘ …బ్రదర్స్…మా కోటా