ఆ బెంగుళూరు ప్రయాణం నా జీవితం లో మరిచి పోలేనిది. మా ఆయన అవసరమయిన పని మీద ఆగి పోతే నేను ఒక్కత్తినే మా ఊరు ప్రయాణం

తోసెయ్ మోహన్ నాదాన్ని చింపేయ్ నీ గూటంతో, కుళ్ళబొడిచెయ్ “ అంటూ పిచ్చిపిచ్చిగా గునుస్తోంది, నేను ఒక్కస్ట్రోక్ తో ఆమెలో దిగబడ్డాను, “అబ్బ ఎంత సమ్మగా దిగింది

“హాయ్” గదిలోకి అడుగుపెట్టిన రమ్య ని చూస్తూ పలకరింపుగా నవ్వాడు వినోద్. అది వారి మొదటి రాత్రి. ఆర్బాటంగా ఐదు నక్షత్రాల హొటల్ లో ఏర్పాటుచేసిన శోభనానికి

“సుమా, నిద్రపోతావా?” అడిగాను. తనకు మధ్యాహ్నం పూట పడుకోవడం అలవాటని నాకు తెలుసు. “మంచి హ్యాబిట్. మధ్యాహ్నం గంట నిద్ర, రాత్రి రెండుగంటల నిద్రకు సమానం” అన్నాను.