ఎందుకో చిరాగ్గా ఉందీ రోజు. త్వ్రరగా ఆఫీస్ మూసి ఇల్లు చేరుకుందామనుకుంతలో ఫోన్ మోగింది. “హలో.. క్లాసిక్ స్టుడియో” అన్నాను. “హలో నా పేరు రమ్య. నేను

నా పేరు దీప .నాకు పెళ్లి అయ్యి మూడు సంవత్సరాలు అయ్యింది. ఇంకా పిల్లలు లేరు. నా భర్త రమణ స్తట్ట్ గవర్నమెంట్ ఆఫీసు లో పని

నా పేరు కుమార్. నేను డిగ్రీ చదివాను. బెంగుళూరు లో నా ఫ్రెండ్ దగ్గరకి వెళ్ళాను ఒకసారి. ఒక మూడు రోజులు బెంగుళూరు లో బాగా ఎంజాయ్

ఆడ మనిషిని తిట్టవలసి వస్తే కొన్ని సందర్భాలలో మనవాళ్లు ‘అదా..! శంఖినీ ’ అంటుంటారు. అంతేతప్ప బాబోయ్‌ హస్తినీ, అన్న దాఖలాలు ఎక్కడా లేవు. కానీ సూక్ష్మంగా

కవిత సోఫాలో పడుకొని టీవీ చూస్తోంది. పెళ్ళై ఫది సంవత్సారలైంది కానీ ఆమెకు పిల్లలు లేరు. మొగుడు పెద్ద దూలిస్టే గానీ కడుపు రాలేదు తనకి. నిజానికి

నాకు ర్యాగింగ్ అంటే చాలా భయం.ఇంటర్ చదివే రోజుల్లో మెడికల్ కాలేజ్ ర్యాగింగ్ గురించి కథలు కథలుగా చెప్పుకొనే వాళ్ళం.అవి వింటుంటే వళ్ళు గగుర్పొడిచేది.భయంతో అందరం వణికి

ఆకాశం లో దట్టని మబ్బులు కమ్ముకున్నాయి. ఏక్షణాన్నైనా వాన పడేటట్టుగా వుంది వాతావరణం. ఆఫీస్ నుంచి మోటర్ సైకిలి మీద ఇంటికి వెళుతున్నాను నేను. సడన్ గా