ఆ రోజు రాత్రి ఎంతకీ నిద్ర రావటం లేదు, అటూ ఇటూ తిరుగుతున్నాను, నిజం చెప్పి తప్పు చేసానా అని నాలో ఆలొచనలు, అంతా నిద్ర పోతున్నారు,

ఆలస్యం అయిపోయిందని హడావడిగా కారు దిగి నా క్లినిక్ వైపు పరిగెట్టాను. అప్పటికే ఒక అరడజను మంది పేషెంట్స్ నా కోసం ఉన్నారు. నన్నుచూసి తెలిసిన మొహాలు

రమేష్, ప్రియ కార్లో వెళుతున్నారు. ఊరికి చాలా దూరంగా ఉన్నారప్పుడు. అడవిలాంటి ప్రదేశంలోంచి వెళుతుంది కారు. దగ్గర్లో మరో వాహనం లేదు. ఉన్నట్లుండి రోడ్డుకి అడ్డంగా పెద్ద

నేను వంటింట్లొకివెళ్లా, మినప్పప్పు నానపెడదామని కొసం రెండు చేతులుఎత్తి షెల్ఫ్ తెరిచా. నా వెనక నుంచి ఎవరో వచ్చి నన్ను మెత్తగా కౌగిలించుకున్నారు, నా పిర్రల మధ్య

నేను, రమణ వెళ్ళేసరికి, పేషెంట్స్ ఎవరూ లేరు. డాక్టర్ సునీత, ఆమె భర్త చాలా పేరున్న గైనకాలజిస్ట్లు. ఎప్పుడూ చాలా మంది ఉంటారు పేషెంట్స్. రిసెప్షనిస్ట్ మా

అది ఒక నిండు శభ సుమారు 10,000ల మంది జనం వున్నారు. రాష్త్రంలో వుండే ప్రముఖ వ్యక్తులు అందరూ అక్కడే వున్నారు జనం చప్పట్లతో మీడియా వాల్లతో