అప్పుడు నేనుడిగ్రీ ఫస్టియర్ చదువుతున్నా, అమలాపురం లో మంచి కాలేజీలు లేవని నన్ను కాకినాడలో చదివిస్తున్నారు మా నాన్న గారు, కాకినాడ కి ఒక 5 కిలోమీటర్ల

నేనొక సాంప్రదాయ కుటుంబం నుంచి వచ్చాను . నా పెళ్లి జరిగి అమెరికా రాగానే నాకు కొన్ని వింత అనుభవాలు అయ్యాయి. నా భర్త చాలా మంచి

అది ఒక నిండు శభ సుమారు 10,000ల మంది జనం వున్నారు. రాష్త్రంలో వుండే ప్రముఖ వ్యక్తులు అందరూ అక్కడే వున్నారు జనం చప్పట్లతో మీడియా వాల్లతో

నేను వంటింట్లొకివెళ్లా, మినప్పప్పు నానపెడదామని కొసం రెండు చేతులుఎత్తి షెల్ఫ్ తెరిచా. నా వెనక నుంచి ఎవరో వచ్చి నన్ను మెత్తగా కౌగిలించుకున్నారు, నా పిర్రల మధ్య

డ్రైవర్: సరిపుచ్చు కొవాలి కదండి.లేకపోతే అవసరానుకి అప్పు తెచ్చుకొని మెల్లగా తీర్చుకుంటుంటానండి.డబ్బులు దాచుకొనే అవకాసం దొరకడం లేదు, కొద్ది కొద్దిగా దాచుకొని ఆటో సొంతంగా కొనుక్కుందామనుకున్నాను కానీ

‘హలో, ఏవండీ’ తలుపు చప్పుడు కి ఉలిక్కి పడి లేచాను. టైం చూస్తే మధ్యాన్నం రెండు కావస్తోంది. శనివారం కావడం తో నాకు సెలవు. మా ఆవిడ

“ఓరేయ్ అల్లరి చెయ్యకుండా నోరు మూస్కోని చదువుకోండి” చిరాకుగా స్టూడెంట్స్ ని అరిచింది కవిత. చాటుగా కబుర్లు చెప్పుకుంటున్న స్టూడెంట్స్… లెక్చరర్ అరిచేసరికి అతి కష్ఠం మీద