…‘…ఛీ!…ఏమనుకుంటాడే!…’ అందది సిగ్గుపడిపోతూ…నిప్పు తొందరగా రాజుకుంటుంది…వెళ్ళు!… అంటూ దాన్ని పంపించి , నేనూ ఓ రెండు రోల్సూ , కాఫీ కప్పూ అందుకుని హాల్లోకొస్తూండగానే…మెల్లగా బెడ్ రూం

ఎందుకు చెయ్యడూ!… ఇంటి దగ్గర దిగింతరవాత. ‘…బాగ్స్ తెచ్చుకోండి పిల్లలూ!…’ అంటూ కార్ తాళాలు వాళ్ల చేతికిచ్చి నాతోబాటు లోపలికొచ్చాడు వికాస్……కాసేపట్లో ఇద్దరి బాగ్సూ మోసుకుంటూ చిన్నాడొచ్చాడు

…‘…ఎన్నాళ్ళైంది సంధ్యా!…’ అంటూ నన్ను మదన్ దగ్గరకి లాక్కుంటూంటే…‘…నీకు అలసటే ఉండదా జీజూ!…’ అంటూ అతగాడి కౌగిట్లో ఒదిగిపోయాను…‘…మెలుకువొచ్చేసరికి భళ్ళున తెల్లారి పోయింది…‘ నేనే లాస్టా!…’ అనుకుంటూ

మళ్ళీ బావ పెదాలు కదిలాయి…‘…వివరాలడుగుతున్నాడమ్మా బావ…’ అని చెప్పేసింది వకుళ…అనుకున్నట్లుగానే ఛీ కొట్టింది సుజాతక్క……బావ …‘పోనీ తరవాత…’ అనడం నాకూ అర్థమైపోయింది… కందిపోయిన బుగ్గల్తో సరే నన్నట్లుగా

‘…ఇంతకీ ఎందుకు సెలెక్ట్ చేసుకుందో చెప్పలేదు…’ అన్నాడు మదన్ జీజూ…అదేం మాట్లాడలేదు…‘…చెప్పాలి మరి!,,,’ అంటూ మరోసారి అడిగాడు జీజూ……మొగుడి మొహం మరోసారి చూసింది వకుళ…పర్లేదు చెప్పు…అన్నట్లుగా తలెగరేశాడు

‘…ఎ…ఏ…య్!…ఛీ…విదలండి బాబూ!…దాని దగ్గరకెళ్ళండి…’ అంటూ సుజాతక్క వైపు పంపించి , తన వైపే చూస్తూన్న కుమార్ బావని కనురెప్పలార్పి ఆహ్వానించింది దీపా మేడం…ఉత్సాహంగా అడుగు ముందుకేశాడు కుమార్

…ఇష్టంగా తింటూన్న తాయిలం దూరమైతే మారాం చేసే కుఱ్ఱాడిలాగ చిందులు తొక్కుతూ ఆవిడ నడుముచ్చుకుని మీదకి లాక్కుని , గుబ్బల్ని రెట్టించిన కసితో న…లి…పే…శా…డు……చేతులు స్వాధీనంలో లేకపోవడంతో

‘…ఐదు వారాలైనా దాట లేదు…ఎంత విరహం!!…’ అంది మాధురీ దీదీ…వంకర నవ్వుతో…‘…అలాగేం!…ఐదు రోజుల ఎడబాటుకే కాసేపు క్రితం వికాస్ ని నువ్వెలా అల్లుకుపోయావో గుర్తు తెచ్చుకో!…ఎన్నాళ్ళైంది వికాస్