బెంగుళూరికి బయలుదేరడం కన్ ఫర్మ్ అవ్వగానె ముందు సంధ్యకి ఫోన్ చేసాను. “వావ్.. ఎన్నాళ్ళకెన్నాళ్ళకు” అంది సంతోషంగా. “నాక్కూడ నిన్ను ఎప్పుడెప్పుడు చూద్దామా అని ఉంది డార్లింగ్”

ఎందుకో చిరాగ్గా ఉందీ రోజు. త్వ్రరగా ఆఫీస్ మూసి ఇల్లు చేరుకుందామనుకుంతలో ఫోన్ మోగింది. “హలో.. క్లాసిక్ స్టుడియో” అన్నాను. “హలో నా పేరు రమ్య. నేను

నా పేరు దీప .నాకు పెళ్లి అయ్యి మూడు సంవత్సరాలు అయ్యింది. ఇంకా పిల్లలు లేరు. నా భర్త రమణ స్తట్ట్ గవర్నమెంట్ ఆఫీసు లో పని

ఇరవై మూడు సంవత్సరాల వయస్సు ఉంటుంది మొహినికి… మంచి శరీర ధారుడ్యం, బిగుతైన పరువాలు, ఆ వయసులో ఉండే కోరికలు… అందరిలాగే ఆమెకూ ఉన్నాయి… కానీ ఆమె

నా పేరు కుమార్. నేను డిగ్రీ చదివాను. బెంగుళూరు లో నా ఫ్రెండ్ దగ్గరకి వెళ్ళాను ఒకసారి. ఒక మూడు రోజులు బెంగుళూరు లో బాగా ఎంజాయ్

ఆడ మనిషిని తిట్టవలసి వస్తే కొన్ని సందర్భాలలో మనవాళ్లు ‘అదా..! శంఖినీ ’ అంటుంటారు. అంతేతప్ప బాబోయ్‌ హస్తినీ, అన్న దాఖలాలు ఎక్కడా లేవు. కానీ సూక్ష్మంగా

మా ఇంటి ఎదురుగా సురేష్, శ్వేత ఉండేవారు. ఆంటీ పేరు శ్వేతా . చాల అందంగా ఉంటుంది . సురేష్ మార్నింగ్ ఆఫీసుకి వెళ్ళితే మళ్లీ ఇంటికి