నా ఫ్రెండ్ పేరు రాజా. వాడి కో చెల్లెలు. వాళ్ళదిసొంత ఊరు గుడివాడ. కాని ఇద్దరూ హైదరాబాద్లో ఒక ఇల్లు తీసుకొని చదువుకుంటున్నారు.రాజా ఇంజనీరింగ్ ఫస్టు ఇయర్

పెళ్లి అయిన రెండు సంవత్సరాలలో ఎన్నెన్నో అనుభవాలు చూసి సరస లోకాలు ఇంచు మించు అనుభావించెసారు శ్రీధర్ అను ల జంట. ఇక శ్రీధర్ కి రోజు

ఈ మధ్య కొత్తగా అలవాటు చేసుకున్నాను, గుడికెళ్ళడం! ఆఫీస్ నుండి ఇల్లుచేరేటప్పటికి ఆరున్నరౌతుంది. పది దాటితేగాని నాకు నిద్రపట్టదు. సరే భక్తి, ముక్తి సంగతేమోగాని ఓ గంట

మాది చిన్న నగల కొట్టు. రెసెషన్ దెబ్బకు జనం నిత్యావసర వస్తువులే కొనలేకుంటే ఇక బంగారం ఏం కొంటారు. బిజినెస్ డల్ గా ఉంది. బజారులో కొట్టు,

బెంగుళూరికి బయలుదేరడం కన్ ఫర్మ్ అవ్వగానె ముందు సంధ్యకి ఫోన్ చేసాను. “వావ్.. ఎన్నాళ్ళకెన్నాళ్ళకు” అంది సంతోషంగా. “నాక్కూడ నిన్ను ఎప్పుడెప్పుడు చూద్దామా అని ఉంది డార్లింగ్”

ఎందుకో చిరాగ్గా ఉందీ రోజు. త్వ్రరగా ఆఫీస్ మూసి ఇల్లు చేరుకుందామనుకుంతలో ఫోన్ మోగింది. “హలో.. క్లాసిక్ స్టుడియో” అన్నాను. “హలో నా పేరు రమ్య. నేను

నా పేరు దీప .నాకు పెళ్లి అయ్యి మూడు సంవత్సరాలు అయ్యింది. ఇంకా పిల్లలు లేరు. నా భర్త రమణ స్తట్ట్ గవర్నమెంట్ ఆఫీసు లో పని

ఇరవై మూడు సంవత్సరాల వయస్సు ఉంటుంది మొహినికి… మంచి శరీర ధారుడ్యం, బిగుతైన పరువాలు, ఆ వయసులో ఉండే కోరికలు… అందరిలాగే ఆమెకూ ఉన్నాయి… కానీ ఆమె

నా పేరు కుమార్. నేను డిగ్రీ చదివాను. బెంగుళూరు లో నా ఫ్రెండ్ దగ్గరకి వెళ్ళాను ఒకసారి. ఒక మూడు రోజులు బెంగుళూరు లో బాగా ఎంజాయ్