నీలూ ఈ సారి కాళ్ళ వైపు జరిగి అదే టేపు తొ ఉదయ్ కాళ్ళు కదలకుండా బెడ్ పోస్ట్ కి గట్టి గా కట్టింది. ఉదయ్ కొంచం

“ఇవ్వాళ రాత్రంతా మనిద్దరం జాగారం.., అదేనా?” “ఈవెన్ బెటర్” బీచ్ హౌస్ లోకి వెళ్లారు ఇద్దరూ. ప్రియ డోర్ మీద నాక్ చేసింది. తలుపు తెరుచుకుని ఎదురు

రెండు వారాల తర్వాత. శుక్ర వారం సాయంత్రం. బాంద్రా లో బీచ్ సైడ్ రెస్టారంట్. సేల్స్ వి.పి. రాజీవ్, మేనేజర్ సతీష్, ఉదయ్ ల తో డిన్నర్

కాసేపే పడుకుందాం అనుకున్న ప్రియ చాల సేపే నిద్ర పోయింది. కలలు లాగా ఏమీ వచ్చినట్టు లేదు. ఒకటి రెండు సార్లు, తను కల్లో వున్నట్టు ఫీల్

మొహం మీద లైట్ పడి ప్రియ కి మెలకువ వచ్చింది. కళ్ళు తెరిచి చూస్తే, ఉదయ్ రూం కర్టెన్లు ఓపెన్ చేస్తూ కనిపించాడు. ఫార్మల్ గా డ్రెస్

గూట్లే అండర్ వేర్ తీసేసాడు. ప్ర్రియ ని తొడల దగ్గర పట్టుకుని అమాంతం పైకి లేపాడు. కంగారు పడి ప్రియ ఒక్క కేక పెట్టింది. అలా ఒక్క

ప్రియ బాత్రూం కి వెళ్లి క్లీన్ చేసుకోచ్చింది. గూట్లే గాడు లివింగ్ రూం లో లో వాల్యూం లో టి.వి. ఆన్ చేసి సోఫా లో కూర్చుని

“మొదటి రోజు నువ్వు గుద్ద వూపుకుంటూ నా ఆఫీసు లో కి వచ్చినప్పటి నించీ కలలు కంటున్నాను. ఇలా వీటిని మీద దెబ్బ వెయ్యాలని”. “నొప్పి గా

వాడి నెత్తి మీద వున్న కాస్త జుట్టూ, నిక్క బోడుచుకుని చూడటానికి ముళ్ళ పందిలా వున్నాడు. చేతిలో సిగరెట్ ప్యాకెట్, లైటర్. ప్రియ టవల్ ని మళ్ళి

అలా ఎంత సేపు పడుకుంది పోయిందో, ప్రియ కే తెలీలేదు. ఒక రెండు మూడు గంటలు అయి వుండచ్చు. నిద్ర లో రాపిడ్ గా ఏవేవో కలలు.