వారం రోజుల తర్వాత. బుధ వారం సాయంత్రం 9 గంటలు అయ్యిది అనుకుంటా. ఉదయ్, నేను, ఆఫీసు కాన్ఫరెన్స్ రూం లో తర్వాతి రోజు జినో కార్ప్

ఆమె ఎవరో అర్ధంకావడం లేదతనికి. ఎప్పుడూ చూసిన గుర్తు లేదు. అయోమయంగా చూడసాగాడు ఆమెకేసి. అతని చూపులు పసిగట్టి “ఏంటి బావగారూ! గుర్తుపట్టలేదా?” అంటూ, తన సెల్

శివ వెనకే బెడ్ రూంలోకి వయ్యారంగా నడుచుకుంటూ వెళ్ళి, తలుపును నెమ్మదిగా మూసింది. “బట్టలు మడతపెడదామా?” అన్నాడు శివ. “మడతపెట్టాలంటే, ముందు విప్పాలికదా.” అంది లలిత తన

బాత్రూంలోకితీసుకొస్తూనే బోల్టు వేసాను. కిందకి తననిదించకుండా సరాసరి గోడకి ఆనించి పెదవులు చీకసాగాను. ఉమ నామెడకి పెనవేసిన తన రెండు చేతులు ఇంకాగట్టిగా బిగిస్తూ పెదవుల యుద్ధం

“ఇదిగో మిమ్మల్నే !! ఏంటా పిసుకుడు,పూరీల పిండి కాదు మెల్లిగా…”బోసి మొలతో ఆయన వొళ్లో కూర్చుని సమ్మగా నలిపించుకుంటున్నాను.ఆయన బారు మగతనం నా పిర్రలని పొడిచేస్తూ ఉంది.లిఫ్ట్

ప్రతి ఏడాది లాగే, సంవత్సరాంతం పార్టీ తర్వాత మా ఆఫీసు లో సేల్స్ ప్లానింగ్ మీటింగ్ వుంటుంది. కంట్రీ, రీజనల్ మానేజర్స్, సేల్స్ వైస్ ప్రెసిడెంట్లు, ఇంకా

ఇద్దరూ డాబా పైన పందిరి కింద చేరారు. అతను పేక దస్తాలు తెప్పించాడు. వాటిని కలిపి పంచబోతుంటే, “ముందు ఎలా ఆడాలో నేర్పు.” అంది ఉష. “ఏంటీ

అనుకున్న ప్లేన్ ప్రకారం, ఆ రోజు సాయంత్రం లలిత, రాజేష్ ను తీసుకొని, సరిత ఇంటికి వచ్చింది. ఆనందంగా రిసీవ్ చేసుకున్నారు సరిత, శివలు. లోపలకి వస్తూ,

నవ్వుతూ గది బయటకివెళ్లి వాటర్ బాటిల్ తీసుకుని వచ్చింది. గటగటాతాగేసి తన చేతికి ఇస్తూ నా పక్కన కూర్చునేలా మీదకి లాగాను. “ఏంటీ నోటిపనేనా…” అంటూ మీదకి

స్టవ్ మీద కాఫీ కంటే నా బాడీనే ఎక్కువ గా మరుగుతోంది.ఆ ఉబ్బు నాకు 70 ఎమ్ ఎమ్ లాగా కనిపిస్తోంది.నేను ఇంతకు ముందు చూసిన బొమ్మలూ,