అంతా సద్దుమణిగిన తరువాత, నెమ్మదిగా తల పైకెత్తి, “ఎందుకు అరిచాడు వాడూ!?” అని అడిగాడు రవి కవితను. “కిటికీ మూయబోతుంటే వేలు పడిందట..” అంది ఆమె. “అలాగా!”

అలా 15 నిమిషాలలో స్టేషన్ కు చేరుకున్న విమల అక్కడ వున్నా స్టాఫ్ అందరితో పరిచయ కార్యక్రమాలు పూర్తి చేసుకొని ఆమె కేబిన్ లో కూర్చొని ఆలోచిస్తోంది.

అపర రతీ దేవిలా ఉన్నావ్ కదే అబ్బహ్ అంటూ రవీ కమలమ్మని కౌగిలించుకిని కౌగిలిని బిగించాడు వాళిద్దరి మద్యలొ ఉన్నా నగలు ఇద్దరి శరీరలకి బాగా నొక్కుకుని

చిన్నగా కింద పెదవిని కొరుకుంటూ ఆమె వైపు చూసాడు. “మ్..” అంది ఆమె చెప్పమన్నట్టు. వాడు నెమ్మదిగా తన చేతిని ఆమె నడుము మీదనుండి పైకి జరిపి,

ఆ పోగల మధ్యనుండి ఒక మనిషి ఆకారం తన వైపు మెల్లగా కదులుతూ రావడంతో భయంతో అరవబోయీన విమల చెంప చెల్లుమంది. ఆ తాకిడికి కళ్ళు బైర్లు

నేను కూడా ఉంటాను అండి అమ్మ గారికి మీకు ఏదన్న అవసరం అవుతుందేమో అన్నాడు శ్రీను గాడు కావలసిన మందులు ఇంజక్షన్లు ఉన్నయిలేరా ఇద్దరం మెలుకువగా కుర్చోవడం

లైట్లు ఆరిపోగానే రవి కవిత వైపుకు జరిగాడు. అదే సమయానికి కవిత కూడా అతని వైపుకు జరగడంతో, ఇద్దరూ ఒకరికి ఒకరు అతుక్కుపోయారు. రవికి ఈ కొత్త

అలా మత్తుగా పడుకున విమలకు కాసేపటికి నిద్ర పట్టేసింది… అప్పటికే టైం 2:30 ఇయింది. ఏ/సి రూం కావడం వాళ్ళ సుఖంగా నిద్రపోతున్న విమలని తదేకంగా ఒకరు