అది ఒక నిండు శభ సుమారు 10,000ల మంది జనం వున్నారు. రాష్త్రంలో వుండే ప్రముఖ వ్యక్తులు అందరూ అక్కడే వున్నారు జనం చప్పట్లతో మీడియా వాల్లతో

“లేదండీ,,,,వచ్చే టైమ్ అయిండి,కూర్చోండి” బలహీనం గానే అన్నాను.అతను లోపలికి రాలేదు. వాచీ చూసుకుంటూ “ఏడుకల్లా వచేస్తానన్నాడండి” అన్నాడు.నేను మాట్లాడలేదు. మా వారు చెప్పిన దాన్ని బట్టి ఈయన

తరువాత రోజు ఆఫీసు నించి బయలుదేరుతుంటే నీలూ కాఫీ కి కలుద్దాం అని మెసేజ్ చేసింది. జుహూ లో ఒక చిన్న క్యూట్ కాఫీ ప్లేస్ కి

అక్కడనుండి నేరుగా తోట బంగ్లాలో వేచి ఉన్న తన మిత్రుల దగ్గరకి పోయాడు. అందరూ ఆనందంగా అతని చుట్టూ మూగారు. అందరిలోకి రవితో క్లోజ్ గా ఉంటూ,

నేను వంటింట్లొకివెళ్లా, మినప్పప్పు నానపెడదామని కొసం రెండు చేతులుఎత్తి షెల్ఫ్ తెరిచా. నా వెనక నుంచి ఎవరో వచ్చి నన్ను మెత్తగా కౌగిలించుకున్నారు, నా పిర్రల మధ్య

శివ తన రూం తలుపును దగ్గరగా వేసి, లలిత రూం తలుపును నెమ్మదిగా తోసాడు. లోపల అంతా మసక చీకటిగా ఉంది. నెమ్మదిగా తలుపు బోల్ట్ పెట్టి,

అంత కసిలోనూసిగ్గుతో కళ్ళు మూసుకుంది ఉమ.తన ఉపస్తుని నామగతనం నిలువునా గట్టిగా తగులుతుండటం నాకు స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. తన చంకల్లో నుంచి చేతులు దూర్చి మొఖమంతాముద్దులు గుప్పిస్తూ

అద్దం లో కొట్టొచ్చినట్లున్న నా సళ్ళు నేనే పిసుక్కుంటూ వుండి పొయాను. నా పెళ్లి నాటికి కమలా పళ్లు లాగ వుండే నా సళ్ళు కొబ్బరి కాయల్లా