వేసవి వస్తోందంటేనే రెండు మూడేళ్ళనుంచి జనానికొకరకమైన బెంగ పట్టుకొంటొంది. పల్లెటూళ్ళల్లో ఉండే వాళ్ళకి మంచినీళ్ళ చెరువులూ, నూతులూ ఎండిపోతాయేమోనన్న బెంగా. పట్టణాల్లో ఉండేవాళ్ళకి పైపులు సరిగ్గా పడవేమోనన్న

బయట ఎండ పేల్చేస్తోంది. ఇంట్లో కూర్చున్నా వడగాడ్పు వడదిప్పి కొడుతోంది. పిల్లలిద్దరూ చప మీద పడుకుని నిద్రోతున్నారు. నాకూ అలా నిద్రపోదామనే వుంది. కాని, నిద్రపట్టడంలేదు. ఒకటే

“నో…” తనలో శక్తీనంతటినీ కూడగట్టుకొని గట్టిగా అరిచింది పద్మజ. “ప్లీజ్… ఉద్రేకపడకు… కూల్ గా ఆలోచ్హించు” ప్రాధేయపడుతున్నట్టు అడిగాడు రామారావు. “మీరనే మాటలకు ఉద్రేకం కాకుంటే చల్లదనం

డాక్టర్ రవి క్లబ్ లోంచి బయటకి వచ్చేసరికి పన్నెండుగంటలు. అర్ధరాత్రి ఆకాశం నిర్మలంగా వుండి చుక్కలు మెరుస్తున్నాయి. అమావాస్య దగ్గరపడుతున్న రోజులుగాబట్టి గాఢాంధకారం లోకమంతా వ్యాపించి వుంది.

భోజనం ముగించి ముందుగదిలోకి వచ్చాను. ఆ రోజు మధ్యాహ్నమే అమ్మా, నాన్న అన్నయ్యకు బాబు పుడితే చూడాలని వాళ్ళ ఊరెళ్ళారు. వెళ్తూ వెళ్తూ, జాగ్రత్తగా ఉండమని ఒకటికి

హాయ్ నేను అశోక్ నాకు పెళ్లి అయ్యి ఆరు సంవత్సరాలు అవుతుంది నేను నా భార్య చాలా సంతోషంగా ఉంటాను ఏముండేది కర్నూల్ నాది ఒక గవర్నమెంట్

రంగాయమ్మకి బ్యాంకులో ఉద్యోగం. ఎవరూ అమెని పేరుపెట్టి పిలవరు. ఆమెని చూడగానే తోటి ఉద్యోగస్థులంతా “ఒరేయ్! డాడ్జి వస్తోందిరోయ్!” అని చెవులు కొరుక్కోవటం కద్దు. రంగాయమ్మకి నలభై

నేను కారు డ్రైవర్*గా పనిచేస్తున్నాను. నా యజమాని పేరు రాజారావు. ఆయన పెద్ద వ్యాపారస్థుడు. ఒకరోజు పని మీద మద్రాసు వెళ్ళాము. సాయంత్రం ఆరుగంటలైంది మద్రాసు చేరుకోడానికి.